Aktualno?ciO SzkoleO DzwoliZdjęciaFilmy DokumentyPedagog

Kontakt:

tel. 158752204

email:

 zsdzwola@wp.pl

Adres:

ZS w Dzwoli

23-304 Dzwola 121B

 

Kliknij w pajacyka

 

Nie trwóżmy się
 

powoli odpinać dziecku skrzydeł,

                                                      
gdy samo zacznie wyfruwać z gniazda

 

 

JAK ROZPOZNAĆ KOGOŚ, KTO BIERZE NARKOTYKI?

         Każdy nastolatek stara się ukryć przed dorosłymi lub kolegami, że bierze narkotyki. Jednak nawet u tych, którzy zachowują dużą ostrożność, można zaobserwować pewne oznaki ich zażywania. Rodzicu, bądź czujny.

Jeśli zaobserwujesz u dziecka, że:

·       ma zwężone lub bardzo szerokie źrenice ( nie zmieniające swojej wielkości pod wpływem światła);

·       ma przekrwione lub szkliste oczy;

·       ma nadmierny apetyt lub brak apetytu;

·       ma problemy  z poruszaniem się;

·       ma napady nienaturalnej wesołości lub jest ospały;

·       mówi niewyraźnie, bełkotliwie lub ma słowotok;

·       ma przewidzenia;

·       czuć od niego zapach kleju, rozpuszczalników, acetonu, słodkawy zapach przypominający palenie zioła;

·       przestał się uczyć i ma grono nowych kolegów;

·       z rozmowy wynika, że ma kontakt z narkotykami;

·       zamyka pokój na klucz, akcentuje potrzebę prywatności;

·       nadmierne reakcje na krytykę lub niewielkie nawet niepowodzenia;

·       zgłasza kilkakrotnie zagubienie lub kradzież przez rówieśników drobnych sum pieniędzy;

·       późne powroty lub nagłe wyjścia z domu;

·       bunt, łamanie obowiązujących w domu zasad;

·       domaga się wyższego kieszonkowego, wynosi z domu cenne rzeczy;

 

Znajdujesz w domu podejrzane przybory: fifki, fajki, bibułki papierosowe, małe foliowe torebeczki z proszkiem, tabletkami, kryształkami lub suszem, znaczki, białe lub kolorowe pastylki z wytłoczonymi wzorkami, leki bez recepty, tuby, słoiki, foliowe torby z klejem, igły, strzykawki.

 Gdy kilka z tych objawów występuje jednocześnie, masz prawo podejrzewać, że twoje dziecko jest pod wpływem narkotyków lub innych środków odurzających. Spokojnie lecz stanowczo przeprowadź rozmowę z synem, córką.

 

 

ADAPTACJA DZIECKA W PRZEDSZKOLU

– Jak pomóc maluchowi przetrwać pierwsze dni w przedszkolu

 

Zapisanie dziecka do przedszkola to  przełomowy okres w jego życiu. Najczęściej po raz pierwszy pozostanie ono samo bez osoby bliskiej i do tego w nowym dla siebie środowisku. Budzi to zrozumiałe silne emocje, nawet niepokój dziecka, a tym samym negację przedszkola, które "zburzyło" dotychczasowy tryb jego życia. Najbliższe dziecku osoby zastępuje przecież na kilka godzin grono rówieśników i obcych mu jeszcze dorosłych. Dlatego pierwszy okres uczęszczania dziecka do przedszkola jest trudny nie tylko dla niego, ale też dla całej rodziny.

Adaptacja dziecka do nowych warunków, jakim jest  pobyt w przedszkolu przebiega  w bardzo zróżnicowanym tempie, w indywidualny sposób. Uzależnione jest to, między innymi, od predyspozycji psychicznych dziecka, jego doświadczeń społecznych i emocjonalnych w rodzinie. Różne są też przejawy adaptacji dzieci do nowych warunków życia.

W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, jak pomóc dziecku w adaptacji, należy odwołać się do najważniejszej prawidłowości, iż rodzice są dla dziecka największymi autorytetami.

 

Oto kilka bardzo uniwersalnych uwag,

które pomogą zaaklimatyzować się maluchowi w przedszkolu:

Ø  Postawy  i opinie rodziców na temat przedszkola - bardzo istotne dla dziecka są obserwowane przez niego postawy rodziców, słyszane wypowiedzi, ich opinie na temat przedszkola. Pójście do przedszkola powinno być dziecku przedstawiane jako naturalny etap jego życia. Dzięki rozmowom z rodzicami dziecko może czuć się "skazane" na przedszkole (gdy wokół siebie słyszy ubolewania rodziców i dziadków, wyrażane obawy i lęki) lub czuć się dumne z faktu, iż będzie mogło wreszcie być przedszkolakiem. Słuszne jest więc prezentowanie dziecku przedszkola jako miejsca wesołej zabawy, nawiązywania przyjaźni, poznawania ciekawych rzeczy, miejsca, gdzie wszyscy chcą się lubić i pomagać sobie nawzajem. Dzięki takiej postawie rodziny każdy kolejny dzień pobytu w przedszkolu stanie się szybciej "świętem", "przygodą". Optymizm rodziców (nawet przez tzw. łzy) przy porannym pożegnaniu, manifestowane przy dziecku pogodne nastawienie i pewność udanego dnia to jedna z budujących propozycji dla wszystkich stron. Dużą rolę odgrywa też snucie w obecności dziecka przyjemnych wspomnień przez starsze rodzeństwo, rodziców i dziadków o swoim przedszkolu

Ø  Akceptacja przez dziecko pracowników  przedszkola - dziecko jest doskonałym obserwatorem, brak mu jednak jeszcze umiejętności realnej oceny sytuacji. Dlatego ma tendencję do uogólniania spostrzeżeń i przenoszenia ich na grunt swojego życia, emocji na swój stosunek emocjonalny do innych ludzi. Ważne jest więc, aby dziecko miało okazję zaobserwować swoich rodziców w otwartych, życzliwych relacjach ze swoimi nauczycielkami, personelem przedszkola. Powinno odczuwać, iż jest obiektem wzajemnej troski. Dlatego też najbardziej pożądane, zwłaszcza w okresie adaptacji, jest rozpatrywanie wszystkich problemów i wątpliwości wynikających z troski rodzica o dziecko bez jego udziału. Wspólne rozmowy powinny opierać się zaś na konstruktywnych uzgodnieniach, kompromisach z dzieckiem, relacjach z jego pobytu i przeżyć w przedszkolu, możliwości zaakcentowania rodzicom przez nauczycielkę nowych osiągnięć dziecka. Pomaga to dziecku zaakceptować nauczycieli jako osoby mu bliskie, godne zaufania, zaspokajające jego codzienne potrzeby, a także lubiane przez niego i rodziców.

Ø  Współpraca rodziców z przedszkolem: relacje rodzic - nauczyciel pełnią szczególnie ważną rolę w adaptacji dziecka do przedszkola. Na tej płaszczyźnie nauczyciel ma szansę pełniej poznać potrzeby dziecka, jego zainteresowania i oczekiwania. Rodzic, przekazując bezpośrednio nauczycielowi informacje o problemach zdrowotnych lub ewentualnych ograniczeniach rozwojowych dziecka, ułatwi nauczycielowi jak najszybsze działania wyrównawcze, wsparcie ze strony specjalistów współpracujących z przedszkolem. Dlatego też rodzice powinni dążyć do odpowiedzi na zaproszenie kierowane przez nauczyciela do wzajemnych, otwartych kontaktów. Fundamentem pożądanego dla dziecka takiego klimatu współpracy jest zaufanie rodziców do nauczycieli i personelu.

Ø  Samodzielność dziecka w zakresie czynności samoobsługowych i zaspokajania potrzeb: przedszkole jest miejscem doskonalenia umiejętności w tym zakresie. Nad tą sferą usamodzielnienia powinni pracować także rodzice z dzieckiem w domu, aby nie czuło ono w gronie rówieśników znaczącej różnicy między poziomem umiejętności własnych oraz kolegów. Dziecko, wiedząc o prawie do wsparcia, otrzymania pomocy, bardzo często pomoc taką neguje. Pomoc nauczyciela bowiem niekiedy pogłębia u dziecka psychiczne odczucie "inności" od towarzyszy zabaw. W naturze małych dzieci jest bowiem dążenie do identyfikacji, to znaczy bycia takim samym, a w tym przypadku takim "doskonałym", samodzielnym, jak jego ulubieni koledzy w grupie. Dlatego dobrze jest skonsultować się z nauczycielką grupy, aby poznać zakres umiejętności, w jaki pożądane jest wyposażenie dziecka.

Ø  Proces uspołecznienia dziecka: naturalną dla dziecka w wieku przedszkolnym jest jeszcze postawa typu "to moje". Ale stopniowo należy wskazywać dziecku, iż warto dzielić się zabawkami z innymi dziećmi, uzasadniając szczególnie, iż wspólna zabawa może być znacznie ciekawsza, bardziej satysfakcjonująca także dla niego samego. Kształtowanie takiej postawy może wpłynąć pozytywnie na proces adaptacji, czyniąc dziecko bardziej akceptowanym przez grupę, ograniczając obszar konfliktów z kolegami. Bardzo istotną rolę spełnia uświadamianie dziecku jego praw do realizacji swoich potrzeb, otrzymania pomocy od swoich pań w tym zakresie. A jednocześnie dziecko powinno też mieć świadomość konieczności respektowania takich samych praw rówieśników. Przynosi to wymierne efekty w procesie adaptacji - pomaga uniknąć dziecięcych rozczarowań, rozgoryczenia, krzywdzącego poczucia ograniczenia swobody przez przedszkole.

Ø  Zapewnienie ciągłości uczęszczania dziecka do przedszkola: zbyt długo trwająca absencja dziecka w przedszkolu bardzo często opóźnia, przerywa proces adaptacji, a czasem powoduje konieczność ponownego rozpoczęcia tego etapu. Dlatego też pożądana jest profilaktyka zdrowotna i żywieniowa dziecka.

Ø  Zainteresowanie rodziców osiągnięciami i problemami dziecka w przedszkolu: dziecko wiąże z przedszkolem możliwość samorealizacji, zaspokojenia swoich zainteresowań, uczenia się w zabawie zupełnie nieznanych mu dotąd rzeczy. Rodzice są dla dziecka pierwszymi, najważniejszymi odbiorcami i "recenzentami" osiągnięć. Dlatego też nie powinna ujść uwagi rodziców żadna, nawet z pozoru najdrobniejsza informacja o uzyskanej pochwale, udanej zabawie, namalowanym obrazku, w którym tylko miłość rodzica, jego chęć dzielenia dziecięcych radości, pozwalają dostrzec w plamie farby samolot lub misia. Podziw, zachwyt najbliższych łączy dziecko emocjonalnie z przedszkolem. Staje się ono bowiem akceptowane przez dziecko jako miejsce, w którym tak wiele bardzo ważnych rzeczy wydarzyło się w jego życiu. Rodzice nie powinni bagatelizować też problemów sygnalizowanych przez dziecko. Jak najszybsza, wnikliwa ich analiza, podjęcie współdziałania z nauczycielem może pomóc dziecku w pokonaniu problemu, czyniąc przedszkole w odbiorze dziecka bardziej przyjaznym i otwartym na jego potrzeby.

 

 

APEL  TWOJEG DZIECKA

 

Ø  Nie psuj mnie dając mi wszystko, o co Cię proszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę.

Ø  Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa.

Ø  Nie pozwól mi utrwalić złych nawyków. Ufam, że Ty pomożesz mi się z nimi uporać.

Ø  Nie postępuj tak, abym czuł się mniejszy niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, żeby udowodnić, że jestem duży.

Ø  Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mnie przekonujesz, gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie.

Ø  Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami tego, co zrobiłem. Potrzebne mi są również bolesne doświadczenia.

Ø  Nie  przejmuj się zbytnio,gdy mówię:  Ja Cię nienawidzę. To nie Ciebie nienawidzę, ale ograniczeń, które stawiasz  przede mną.

Ø Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegliwościami. Pomyśl jednak, czy nie staram się przy ich pomocy przyciągnąć Twojej uwagi, której tak bardzo potrzebuję.

Ø  Nie gderaj. Będę się bronił udając głuchego.

Ø  Nie dawaj mi pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich później nie dotrzymujesz.

Ø  Nie przeceniaj mnie. To mnie krępuje i niekiedy zmusza do kłamstwa, aby nie sprawić Ci zawodu.

Ø  Nie zmieniaj swoich zasad postępowania w zależności od układów. Czuję się wtedy zagubiony i tracę wiarę w Ciebie.

Ø  Nie  zbywaj mnie, gdy stawiam ci pytania. Ja znajdę informacje gdzie indziej, ale chciałbym mieć w Tobie przewodnika po świecie.

Ø  Nie mów, że mój strach i moje obawy są głupie.

Ø  Nigdy  nawet nie sugeruj, że Twoje cechy to doskonałość i nieomylność. Przeżywam, bowiem zbyt wielki wstrząs, gdy widzę, że tak nie jest.

Ø  Nigdy nie myśl, że usprawiedliwianie się przede mną jest poniżej Twojej godności. Wzbudza ono we mnie prawdziwą serdeczność.

Ø  Nie zabraniaj mi eksperymentowania i popełniania błędów. Bez tego nie mogę się rozwijać.

Ø  Nie zapominaj jak szybko dorastam. Jest Ci zapewne trudno dotrzymać mi kroku, ale proszę Cię-postaraj się.


Opracowany przez Fundację Dzieci Niczyje

 

GDY DZIECKO NAPOTYKA NA NIEPOWODZENIA SZKOLNE...

            Mimo starań obojga rodziców, zdarza się, że dzieci nie odnoszą sukcesów na polu edukacji. Rozczarowani rodzice często traktują niepowodzenia swojego dziecka jako wyrocznię, doszukują jego przyczyn w złych intencjach dziecka, braku chęci do nauki,           w lenistwie, pobieżnym odrabianiu prac domowych.

            Przyczyna niepowodzeń dziecka może być zupełnie inna. Często niezależna od jego woli i chęci. Kary nałożone przez rodziców powodują u dziecka narastanie frustracji oraz wywołują zachowania społecznie nieakceptowane, występujące często jako wtórne do niepowodzeń w nauce. Dużym problemem dla dziecka stają się niezaspokojone potrzeby: bezpieczeństwa, miłości, osiągania sukcesów i uznania.

 Należy pamiętać, że dziecko nie ma woli zostania złym uczniem. Jeśli takim się staje, czuje się gorsze, w związku z czym przyjmuje różne role. Jedne dzieci stają się apatyczne, lękliwe, tracą poczucie wartości i przyjmują w grupie rówieśniczej rolę kozła ofiarnego. Inne stają się aroganckie i agresywne, przyjmując często rolę lidera grup rówieśniczych, prezentujących zachowanie społecznie nieakceptowane. Aby zapobiec wejściu dzieci w tak niekorzystne role, rodzice powinni zadbać o diagnozę niepowodzeń w nauce oraz niewłaściwych zachowań i jak najszybciej udzielić dzieciom pomocy.

Takiej diagnozy powinni dokonać w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Badanie psychologiczno-pedagogiczne pomoże określić potencjał intelektualny dziecka, a co z tym się wiąże - możliwość przyswajania przez nie treści programowych; ewentualne deficyty funkcji psychofizycznych oraz poziom wiedzy.

Zarówno dla nauczyciela , jak i rodzica niezbędne są zalecenia postdiagnostyczne, które pomogą usprawnić deficyty rozwojowe i tak zorganizować proces dydaktyczny, aby dziecko mogło przyswoić treści szkolne zgodnie ze swoimi możliwościami psychofizycznymi.

 

W naszej szkole organizuje się różne formy

pomocy psychologiczno – pedagogicznej dla uczniów:

zajęcia korekcyjno – kompensacyjnedla uczniów, u których stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające uzyskanie osiągnięć wynikających        z podstawy programowej; z zaburzeniami rozwojowymi;

zajęcia wyrównawczedla uczniów przejawiających trudności w nauce                       w szczególności w spełnianiu wymagań edukacyjnych wynikających z podstawy programowej

zajęcia rewalidacyjne dla uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie      kształcenia specjalnego, a ich rodzaj wskazany jest w orzeczeniu;

porady i konsultacjeindywidualne dla każdego ucznia;

zajęcia rozwijające uzdolnienia dla zainteresowanych uczniów danym typem zajęć;

doradztwo edukacyjno – zawodowe – dla uczniów gimnazjum

 

10  KROKÓW

KU  TEMU BY  STAĆ  SIĘ

LEPSZYM  RODZICEM 

  1. Miłość jest najważniejszą potrzebą wszystkich dzieci. Jest także istotnym elementem pozytywnej dyscypliny. Im częściej okazujesz dziecku miłość przytulając je, całując i mówiąc mu kocham cię, tym bardziej będzie chciało udowodnić, że na nią zasługuje. Miłość pozwala dziecku zbudować pewność siebie i poczucie własnej wartości.
  2. Słuchaj uważnie tego, co mówi twoje dziecko. Interesuj się tym, co robi i co czuje. Zapewnij je, że silne uczucia nie są czymś złym, jeśli wyraża je się w odpowiedni sposób. Im częściej będziesz to robić, tym rzadziej będziesz musiał (a) je dyscyplinować.
  3. Granice są potrzebne nawet w najbardziej kochającym się związku, w którym ludzie potrafią się słuchać. Bycie rodzicem polega między innymi na wyznaczaniu granic. Pamiętaj, że jest czymś naturalnym i normalnym, że dziecko testuje owe granice. To nie jest niesforność, ale część procesu uczenia się. Dzieci czują się bezpieczniej jeśli trzymasz się granic, które wyznaczyłeś (-aś) (pod warunkiem, że są realistyczne) , nawet jeśli od czasu do czasu na nie narzekają.
  4. Śmiech pomaga rozładować napięte sytuacje. Czasami rodzice stają się tacy poważni, że rodzicielstwo przestaje dawać im radość. Dostrzegaj zabawne strony bycia rodzicem i pozwól sobie na śmiech, kiedy tylko jest to możliwe.
  5. Postrzeganie świata z perspektywy dziecka i wyobrażanie sobie, co czuje Twoje dziecko, jest kluczem do zrozumienia jego zachowania. Przypomnij sobie, jak się czułeś (-aś), kiedy byłeś (-aś) dzieckiem i jak niezrozumiały wydawał Cię się świat dorosłych, kiedy musiałeś (-aś) poczucie, że potraktowano Cię niesprawiedliwie.
  6. Chwal i zachęcaj swoje dziecko. Oczekuj, że dziecko będzie się dobrze zachowywało i zachęcaj je do podejmowania wysiłków. Chwal je za dobre zachowania i staraj się ignorować te niewłaściwe. Im częściej będziesz zrzędzić, tym rzadziej Twoje dziecko będzie Cię słuchać.
  7. Szanuj swoje dziecko tak, jak szanowałbyś (szanowałabyś) dorosłego. Pozwól mu uczestniczyć w podejmowaniu decyzji, szczególnie tych, które go dotyczą. Uważnie wysłuchaj jego zdania. Jeśli masz zamiar powiedzieć mu coś przykrego, zastanów się jakby to zabrzmiało, gdybyś powiedział (-a) to komuś dorosłemu. Przeproś, jeśli postąpiłeś (-aś) niewłaściwie.
  8. Ustal porządek dnia. Małe dzieci będą czuły się bezpieczniej i łatwiej będzie Wam uniknąć konfliktów, jeśli ustalisz jasny porządek dnia. Będą się czuły lepiej, jeśli wprowadzisz stałe pory posiłków, snu i głośnych zabaw.
  9. W każdej rodzinie potrzebne są pewne zasady, jednak staraj się zachować elastyczność w wypadku bardzo małych dzieci. Kiedy już ustalisz zasady obowiązujące w Twojej rodzinie, bądź konsekwentny (-a). Dzieci mogą się poczuć bardzo niepewnie, jeśli jednego dnia wprowadzisz jakąś zasadę, a następnego dnia ją odwołasz. Czasami trzeba ustalić odmienne zasady obowiązujące poza domem, które należy wyjaśnić dziecku.
  10. Nie zapominaj o własnych potrzebach. Jeśli to wszystko zaczyna przypominać ciężką pracę i czujesz, że brakuje Ci cierpliwości, przeznacz trochę czasu tylko dla siebie. Zrób coś, co sprawia ci przyjemność. Jeśli kiedykolwiek poczujesz, że tracisz panowanie nad sobą, albo że w każdej chwili możesz krzyknąć na dziecko, poniżyć je lub uderzyć, odejdź na chwilę, uspokój się i policz do dziesięciu.

 

 


Zaprzyjaźnione Szkoły i Instytucje:

ZS w Kocudzy

ZS w Krzemieniu

Gminna Biblioteka

Ośrodek Kultury

Szkoły średnie w naszym regionie:

Janów Lubelski

Liceum Ogólnokształcące

ZS

ZSZ

Biłgoraj:

ZSL

ZSZIO

RCEZ

ZSBIO

LOONZ

KGILO

Edukacja:

Rekrutacja do szkół ponadgimnazjalnych

Ministerstwo

Kuratorium

OKE Kraków

CKE

Szkola.net

OEIIZK

Szkoly.edu

Profesor.pl

Eduinfo

Ore.edu

Rozrywka:

Zyraffa
 

Copyright by ZSDzwola.pl '2014                                       Admin: toja.poczta@wp.pl